kanina ko pang pinagmamasdan
ang nakaraan, wala akong lakas
na sabihin, dahil pagod na akong
mag-isip sa kasalanang nagawa mo

di mo man maintindihan,
alam kong nagkamali ako
ba't di ko maamin ang totoo
ikaw ang pinakamagandang...
pagkakamali ko

pagbalik mo, sasabihin ko
pa rin sa'yo, na nag-iisa
kapa rin sa buhay
kong ito.

dito lang ako,
habang buhay mag-isa
pinaghandaan ko na,
dating-dati pa...

pucha! dito na naman ako sa better. pero this time ala na sila lelet at vivin. shax! ang hirap talaga pag magisa. mamaya pa kaseng 12:30 class ko sa theories kaya eto. late pa ko nagising mga 6am di ko narinig ung alarm clock! wah! gudlak diba 8:30 class ko kanina at may exam pa kame sa critical writing. pakshet! pero buti naman at umabot ako... di nga lang ako nakainom ng coffee kaya pagsakay ko sa fx eh tulog kagad ako. pagdating ko sa school eh inaantok pa ko. wattaday talaga! good thing essay type ang exam, may time makapagisip. and speaking of essays... di ko alam kung sasali ako sa essay writing sa school! gudlak na lang talaga diba, ang daming hassle dahil ang daming projects and assignments! nyaar... panu un? eh sabi pa ni mama kanina sali daw, win or lose proud daw siya sakin. waaw... at least kahit papano eh naging proud sa'kin nanay ko! waaw talaga... so bangag bangag pa siguro ako till next week kase dapat stay tuned ako sa AM station na assigned sa'min. waaw...

break time... and yeah, andito ako sa better kasama ang mga ulupong kong classmates. pero kahit ganyan yan mga yan, the best! ebuurr! todo tawanan ang class pag kameng tatlo ang magkakasama. haaii... iono what to do w/o them talaga. parang life is completely incomplete without harlet and earvin by my side. side to side. nyurr... basta, kanina lang eh down talaga ko. as in down syndrome... ewan ko kung baket. shet! there must be something! haha! omg. at ang kaninang discussion sa critical writing namen, ang daming tanong ni harlet! natuwa na lang sa pagsagot si sir.

the best part of being in love with someone is being convinced that THAT person will be with us forever. most of us start relationships believing in the promise of love without end. unfortunately, not all relationships end the way we want them to.

"the only person who can heal the pain is usualy the very same person who hurt us and make us cry..."

happy birthday to ate polly (July 13) and kuya mark (July 12)! we had a sumptuous dinner last night sa congo grill. grabe girl! pinabusog mo kame masyado! salamat! kahit kulang kame eh... at least nagcelebrate diba saka nakapagblow si ate polly ng cake. di naman nakahabol man lang si kuya mark sa kainan kase solo flight siya sa universe. edi sana nakantahan din siya ng mga congo boys ng happy birthday, sayang. pero grabe, i missed those times na kasama sila. tipong last full show, badminton sa gabi, food trip, laugh trip, mga emcee moments ni ate polly... hai... pero teka ha... may inaasar sakin tong mga ulupong na to sa isa sa mga congo boys eh! ung Jason... hay nakow! no comment muna ko dun as of now. parang mejo naduwag na kong masaktan ulit ano. so ayun... happy birthday to the two of you and i hope that both of you are continuing living your life to the fullest.

Matapos na ang lahat Dito pa rin ako Hetong nakatulala Sa mundo, sa mundo...

shet. july 12 pala kahapon... shet talaga! one year na sanang... kame. errgh... sana lang diba. di ko na nga inalala pinaalala niya pa. errmehged! at habang pinapakinggan ang album ng hale... haii... napapa "haii" na lang ako. and this song, 'kung wala ka', i can totally relate. ung discussion namin sa psychology kahapon in which namention ng prof ko na masmature daw maghandle ng relationship ang mga girls rather than guys. mejo 'ouch!' thing pa sa'kin to... kase baket daw may mga taong mahirap makalimot. tonton and i had a nice talk (matters of the heart) sa room during our news and feature writing subject. though tears fell, it's good that he managed to comfort me, kahit mejo may pagka sarcastic sya. at walang kamatayang pagpapaalala ang mga pinagsasabi ni earvin kanina. mula sa room hanggang sa pag-uwi di ako tinigilan. buti na lang kahit papaano eh ung sense of humor niya eh natatangay ako. kaya we ended up laughing na lang.

siguro naman nafeel na nating lahat ang mag-isa. ang lungkot noh? kaya eto... CHEDENG!!! nakagawa ako ng blog na... should i say morbid enough ba to kill the loneliness (my loneliness is killing me, and i!!!) i must confess i still believe sabi nga ni britney spears. actually matagal na tong account ko na to sa blogger, ditaz introduced me to it since may blog sya dati dito. eh since di namin mapsycho kung pano ung ganito ganyan HTML chuva eh nagxanga na lang kame. BUT NOW (ala heart e tining voice) alam ko na kaya... tada!!! bagong blog, bagong buhay. yep, iiwan ko na xanga ko. lahat ng alaala ko dun. salamat na lang, pero kailangan ko magmove on KAHIT MAG-ISA NA LANG AKO NGAYON kakayanin ko to. i just don't want to mention names ha... SALAMAT. salamat sa'yo nakagawa ako ng ganitong blog, kahit morbid. ayaw mo nun? ngayon mo na makikita ang "dark side" ko, kaya congrats! dahil ikaw lang nakagawa niyan...